Directly to

The following activities are organized by our partner Committee 4th and May 5th Wageningen (C45W)

- Remembrance Day on May 4th
- Liberation fire relay
- Program De Dreijen
- Liberation festival

Click on the logo of the C45W for more information.

Stichting Nationaal Erfgoed Hotel de Wereld





 

Nationaal Vrijheidsdebat *)

10.00 – 12.30 uur

Download hier het programma van het Nationaal Vrijheidsdebat

De herdenking van de capitulaties in Wageningen begint jaarlijks op 5 mei met een symposium in het Hof van Wageningen over een actueel onderwerp op het gebied van vrede, veiligheid of mensenrechten.

Voor 2010 is het thema ‘Vrede Wereldwijd”.

Jonkheer P. Feith, Gen. Maj. M.C. de Kruif en de Iraanse journaliste N. Amiri zullen hier een korte toespraak houden, om vervolgens met elkaar over het thema in debat te gaan.

De dagvoorzitter Prof. G. Frerks  heeft voor 2010 als themastuk gekozen.

Vrijheid!
Welke vrijheid, wiens vrijheid?

Dit jaar vieren we voor de 65ste keer de bevrijding. Vrijheid lijkt voor ons dan ook welhaast vanzelfsprekend. De groep veteranen die hun leven hebben geriskeerd om ons die vrijheid te brengen wordt alsmaar kleiner. Ook de groep die de bezetting bewust heeft meegemaakt, slinkt navenant. Toch is vrijheid niet vanzelfsprekend. Vrijheid is minder wijd verspreid dan we wellicht denken. Vrijheid geldt misschien wel voor onszelf en sommige anderen, maar lang niet voor iedereen. De aard en de mate van vrijheid verschilt van land tot land, en van persoon tot persoon. Soms wordt de ene vrijheid beknot onder verwijzing naar de andere. “Eerst moeten we te eten hebben, dan komt de democratie wel.”

Op 6 januari 1941 verwoordde de toenmalige president van de Verenigde Staten Franklin D. Roosevelt zijn befaamde Four Freedoms. Volgens Roosevelt moest ieder individu in deze wereld vrij zijn van angst en gebrek aan voedsel, een dak boven het hoofd hebben, vrijheid van meningsuiting en vrijheid van godsdienst hebben. Roosevelt’s Four Freedoms hebben zeventig jaar na dato nog niets aan actualiteit ingeboet en ze moeten nog op talloze plaatsen worden verwezenlijkt. De juridische en institutionele inkadering van dit streven heeft sindsdien echter wel een enorme ontwikkeling doorgemaakt. We hebben de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens opgesteld, er zijn allerlei internationale verdragen gesloten, rechten voor vrouwen en minderheden vastgelegd, er is een ambitieus programma met millenniumdoeleinden afgekondigd, en er zijn tribunalen en gerechtshoven opgericht.

Ondanks deze verworvenheden blijft vrijheid illusoir voor miljoenen zo niet miljarden mensen wereldwijd. In tientallen zogeheten fragiele staten is de staat niet bij machte of niet bereid de vrijheden en rechten van haar burgers te waarborgen. Sterker nog, ze schenden ze zelf, dag-in-dag-uit. Maar ook het Westen en de ontwikkelde landen zijn weinig principieel en vaak hoogst selectief. Het is misschien logisch om aan rechten ook verplichtingen te verbinden, maar hoever kan je, bijvoorbeeld in eigen land, gaan in de inperking van vrijheden van expressie en eigen identiteit van minderheden? Waarom willen zovelen in ons land, één der rijkste landen ter wereld, bezuinigen op de schamele 0.8% voor ontwikkelingssamenwerking die we nu uitgeven? Waarom wil een meerderheid van de Nederlanders en het parlement niet langer troepen ter beschikking stellen voor de vrijheid van de Afghanen? Waarom grijpt de wereldgemeenschap niet in als duizenden de dood worden ingejaagd, zoals recent weer in de Congo, Guinee en Sri Lanka, laat staan dat we reppen over de Uyghuren in China. Waarom is de ‘responsibility to protect’ die de internationale gemeenschap op papier heeft erkend om burgers tegen geweld te beschermen, bijna altijd weer een dode letter gebleven in de praktijk? Waarom gunden de Europese koloniale machten, die net zelf bevrijd waren door de geallieerden, diezelfde vrijheid niet aan hun onderdanen in de kolonieën? Hoe kon het dat Nederland pas na een traumatische episode en onder druk van Amerika de tekenen van de tijd leerde begrijpen dat ook andere volkeren recht op zelfbeschikking en vrijheid hadden? Waarom vochten de Fransen nog een absurde oorlog in Algerije in 1962?

Vrijheid is dus meer dan principes, verklaringen en herdenkingen. Respect voor vrijheid moet blijken uit handelen, uit actie. “Vrijheid moet je doen.” Op dit symposium staan we stil bij de dubbele moraal en de halfslachtige aanpak die het eigen handelen vaak karakteriseren. Juist het herdenken van onze eigen bevrijding, zou onze inzet voor de vrijheid van anderen moeten stimuleren. We zien echter nu een zeer gemengd beeld waar naast de inzet voor principes zoals vanouds, steeds meer egoïsme, selectiviteit en halfslachtigheid de boventoon voeren. Hoe kunnen vertegenwoordigers van de politiek, defensie en niet-gouvernementele organisaties die halfslachtige houding te lijf gaan en een actievere en effectievere aanpak ten behoeve van de vrijheid wereldwijd bereiken. Dat is: Vrijheid overal, vrijheid voor iedereen! 

Na afloop van het Nationaal Vrijheidsdebat wordt de Paul Tensenprijs uitgereikt.


(*Uitsluitend voor genodigden. U kunt uw belangstelling kenbaar maken via www.nchc.nl.)

News